اما بگذار برایت از غربتی دیگر بگویم: غربت امامی که هست اما می گویند نیست، می گویند به سفر رفته، می گویند ما را تنها گذاشته و فراموشمان کرده! چه سخت است که زنده و حاضر باشی و به بهانه ندیدنت انکارت کنند!

اگرآنان تو را تنها گذاشتند و وعده های معاویه فریبشان داد، امروز ما با اماممان چه می کنیم؟ اگر آنها با تو بیعت کردند که با صلح تو صلح و با جنگ تو جنگ کنند و چنین نکردند، ما هر نیمه شعبان این پیمان را با اماممان می بندیم. اما چقدر بر آن وفاداریم؟! چرا ما فرزندان آدم در پیمان شکنی اینقدر سابقه داریم؟ مگر نه آنکه از اول امامت فریاد زدید هل من ناصر ینصرنی؟ اگر آن روز به بهانه صلح بر پای شما ضربه زدند ما چه بهانه هایی برای جسارت به امام زمانمان پیدا می کنیم؟اگر آن روز شما را یاری نکردند که دنیایشان به خطر نیفتد امروز دنیای ما با این همه پیشرفت و تکنولوژی کدام حق اماممان را می گیرد؟ اگر آن روز پیکر بی جانت را تیرباران کردند امروز تیر گناهانمان با اماممان چه می کند؟ انگار سنت ما بی حرمتی به خاندان رسول است!

کاش چون سلمان و قیس باشیم. کاش در کنار اماممان باشیم.  کاش حرمت نان و نمک سفره اش را نگه داریم!

وچه غربتی دلم آرام نمی گیرد. حتی اگر هر از گاهی به بهانه استغاثه به درگاهش رویم... از او همه چیز می خواهیم جز فرجش را، جز ظهور امامی که چشمش به دل ها و دستهای ماست که آیا روزی خواهد رسید که دلهایمان آنچنان شیفته منجی آخرالزمان شود که دستهایمان گره غیبتش را بگشاید؟ امامی که آرام دل های بی قرار بنی بشر است و گشایش گره همه ساکنان این سیاره رنج!

خدایا، خدایا ما شکایت داریم. بر درگاهت شکایت داریم از نبود پیامبرمان. از غیبت اماممان. از کم بودن تعدادمان... 

اگر فرزندی پدرش را از دست بدهد همگان به حالش گریه و زاری می کنند و هرکس از سر محبت یا ترحم دستی به سرش می کشد آی مردم مگر نه اینکه ما یتیم مانده ایم؟ و به انتظار پدرمان نشسته ایم؟ کاش فراموش نمی کردیم که به انتظار نباید نشست، که باید ایستاد! و به انتظار باید مردانه ایستاد! کاش زرق و برق این روزگار گذرا از یاد اماممان، پدر مهربانمان غافلمان نمی کرد...

شاید فقط هر از گاهی که دلمان می گیرد سلامی عرض کنیم.... اما هیچ یادمان هست که هر روز و هر لحظه برای کسی که تمام زندگیمان به اوست و از اوست و وامدار وجود اوست دعا کنیم؟!

خدای من! اورا که برای ما بهترین سرپرست است، در این لحظه و در تمام لحظات، چه من باشم چه نباشم، تو سرپرستی کن و نگاهبانش باش... و دستش را بگیر و یاریش کن... و راهنما و چشم بینایش باش تا آن زمان که در این زمین آرامش یابد.

ای گنج! مرا دریاب!

 گنج:میراثی ارزشمند و به جا مانده از گذشتگان،ذخیره ای در دست آیندگان برای اثبات حقانیت و اصالت وجود، حقیقتی که هرچه از قدمت آن بگذرد، بر قدر و قیمتش افزوده می شود. ارزش هر گنج به اندازه تلاشی است که گذشتگان برای میراث بانان خود کرده اند، به اندازه امیدی که به آینده داشته اند، اینکه می خواسته اند چه چیز را به نسلهای بعد از خود بفهمانند.  

گنج، حاصل کوششی است برای بقا و جاودانگی و به همین خاطر است که هر گنجی را وارثی حقیقی و وظیفه شناس  لازم است که قدر آنچه را در دست دارد به خوبی بشناسد و در حفاظت از آن کوتاهی نکند، برای جاودانگی...

گنج ها را همه جا و در دست همه کس نمی توان یافت. خاصیت گنج در مخفی بودن و کمیاب بودن آن است. و نسلهای آینده همان قدر از گنجها بهره مند میشوند که در یافتن و حفظ آنها کوشا هستند.

بقیة الله: ذخیره خدا در زمین، گنجی ناپنهان که خداوند از بدو خلقت آسمان و زمین بودنش را وعده داده است(یقیناً از هر گنج دیگری قدیمی تر و البته با ارزشتر!) گنجی که کمیاب نیست، به هیچ عصر و دوره ای خاص تعلق ندارد و بلکه مفهوم وجود زمان به خاطر وجود اوست. در تصرف هیچ کس نخواهد بود، از هیچ فرقه و دسته ای تبعیت نخواهد کرد، و هر شعله آتشی به غیر از آن خاموش خواهد شد. میراثی است که به حکم عدالت خداوند برای همه مردم است و روشن خواهد ساخت حقیقتی را که بشر از دستیابی و درک آن عاجز است. خود، میراث بان سلاله ای است که اول حلقه آن بهترین خلق خداست.

هر لحظه و هر کجا حضور او را درک خواهد کرد و اوست که امانت خدا را که کوه و آسمان و زمین و دریا، از آن عاجز گشتند بر دوش خواهد کشید و خواهد رساند به جایی که سرنوشت زمین و اهل آن را وعدهداده شده است. اوست که حقیقت فراموش شده این جهان را دوباره زنده خواهد کرد و همه مردم جرعه نوش عشق، عدالت و خداپرستی در سایه ولایت او خواهند بود.

جای دوری نیست! گنج خدا در هیچ جای این جهان پنهان نیست و در همه آن گسترده است. گنج خدا در همین نزدیکی است و در انتظار نشسته است؛ در انتظار رسیدن میوه های باور ما، در انتظار کامل شدن میراث بانان زمین! او هر روز صبح، قبل از هرکس دیگر به در خانه دل ما می آید و تلنگر می زند، افسوس که ما آن موقع خفته ایم!