اما بگذار برایت از غربتی دیگر بگویم: غربت امامی که هست اما می گویند نیست، می گویند به سفر رفته، می گویند ما را تنها گذاشته و فراموشمان کرده! چه سخت است که زنده و حاضر باشی و به بهانه ندیدنت انکارت کنند!

اگرآنان تو را تنها گذاشتند و وعده های معاویه فریبشان داد، امروز ما با اماممان چه می کنیم؟ اگر آنها با تو بیعت کردند که با صلح تو صلح و با جنگ تو جنگ کنند و چنین نکردند، ما هر نیمه شعبان این پیمان را با اماممان می بندیم. اما چقدر بر آن وفاداریم؟! چرا ما فرزندان آدم در پیمان شکنی اینقدر سابقه داریم؟ مگر نه آنکه از اول امامت فریاد زدید هل من ناصر ینصرنی؟ اگر آن روز به بهانه صلح بر پای شما ضربه زدند ما چه بهانه هایی برای جسارت به امام زمانمان پیدا می کنیم؟اگر آن روز شما را یاری نکردند که دنیایشان به خطر نیفتد امروز دنیای ما با این همه پیشرفت و تکنولوژی کدام حق اماممان را می گیرد؟ اگر آن روز پیکر بی جانت را تیرباران کردند امروز تیر گناهانمان با اماممان چه می کند؟ انگار سنت ما بی حرمتی به خاندان رسول است!

کاش چون سلمان و قیس باشیم. کاش در کنار اماممان باشیم.  کاش حرمت نان و نمک سفره اش را نگه داریم!

وچه غربتی دلم آرام نمی گیرد. حتی اگر هر از گاهی به بهانه استغاثه به درگاهش رویم... از او همه چیز می خواهیم جز فرجش را، جز ظهور امامی که چشمش به دل ها و دستهای ماست که آیا روزی خواهد رسید که دلهایمان آنچنان شیفته منجی آخرالزمان شود که دستهایمان گره غیبتش را بگشاید؟ امامی که آرام دل های بی قرار بنی بشر است و گشایش گره همه ساکنان این سیاره رنج!

خدایا، خدایا ما شکایت داریم. بر درگاهت شکایت داریم از نبود پیامبرمان. از غیبت اماممان. از کم بودن تعدادمان... 

اگر فرزندی پدرش را از دست بدهد همگان به حالش گریه و زاری می کنند و هرکس از سر محبت یا ترحم دستی به سرش می کشد آی مردم مگر نه اینکه ما یتیم مانده ایم؟ و به انتظار پدرمان نشسته ایم؟ کاش فراموش نمی کردیم که به انتظار نباید نشست، که باید ایستاد! و به انتظار باید مردانه ایستاد! کاش زرق و برق این روزگار گذرا از یاد اماممان، پدر مهربانمان غافلمان نمی کرد...

شاید فقط هر از گاهی که دلمان می گیرد سلامی عرض کنیم.... اما هیچ یادمان هست که هر روز و هر لحظه برای کسی که تمام زندگیمان به اوست و از اوست و وامدار وجود اوست دعا کنیم؟!

خدای من! اورا که برای ما بهترین سرپرست است، در این لحظه و در تمام لحظات، چه من باشم چه نباشم، تو سرپرستی کن و نگاهبانش باش... و دستش را بگیر و یاریش کن... و راهنما و چشم بینایش باش تا آن زمان که در این زمین آرامش یابد.

ای گنج! مرا دریاب!

 گنج:میراثی ارزشمند و به جا مانده از گذشتگان،ذخیره ای در دست آیندگان برای اثبات حقانیت و اصالت وجود، حقیقتی که هرچه از قدمت آن بگذرد، بر قدر و قیمتش افزوده می شود. ارزش هر گنج به اندازه تلاشی است که گذشتگان برای میراث بانان خود کرده اند، به اندازه امیدی که به آینده داشته اند، اینکه می خواسته اند چه چیز را به نسلهای بعد از خود بفهمانند.  

گنج، حاصل کوششی است برای بقا و جاودانگی و به همین خاطر است که هر گنجی را وارثی حقیقی و وظیفه شناس  لازم است که قدر آنچه را در دست دارد به خوبی بشناسد و در حفاظت از آن کوتاهی نکند، برای جاودانگی...

گنج ها را همه جا و در دست همه کس نمی توان یافت. خاصیت گنج در مخفی بودن و کمیاب بودن آن است. و نسلهای آینده همان قدر از گنجها بهره مند میشوند که در یافتن و حفظ آنها کوشا هستند.

بقیة الله: ذخیره خدا در زمین، گنجی ناپنهان که خداوند از بدو خلقت آسمان و زمین بودنش را وعده داده است(یقیناً از هر گنج دیگری قدیمی تر و البته با ارزشتر!) گنجی که کمیاب نیست، به هیچ عصر و دوره ای خاص تعلق ندارد و بلکه مفهوم وجود زمان به خاطر وجود اوست. در تصرف هیچ کس نخواهد بود، از هیچ فرقه و دسته ای تبعیت نخواهد کرد، و هر شعله آتشی به غیر از آن خاموش خواهد شد. میراثی است که به حکم عدالت خداوند برای همه مردم است و روشن خواهد ساخت حقیقتی را که بشر از دستیابی و درک آن عاجز است. خود، میراث بان سلاله ای است که اول حلقه آن بهترین خلق خداست.

هر لحظه و هر کجا حضور او را درک خواهد کرد و اوست که امانت خدا را که کوه و آسمان و زمین و دریا، از آن عاجز گشتند بر دوش خواهد کشید و خواهد رساند به جایی که سرنوشت زمین و اهل آن را وعدهداده شده است. اوست که حقیقت فراموش شده این جهان را دوباره زنده خواهد کرد و همه مردم جرعه نوش عشق، عدالت و خداپرستی در سایه ولایت او خواهند بود.

جای دوری نیست! گنج خدا در هیچ جای این جهان پنهان نیست و در همه آن گسترده است. گنج خدا در همین نزدیکی است و در انتظار نشسته است؛ در انتظار رسیدن میوه های باور ما، در انتظار کامل شدن میراث بانان زمین! او هر روز صبح، قبل از هرکس دیگر به در خانه دل ما می آید و تلنگر می زند، افسوس که ما آن موقع خفته ایم!

به سوی کعبه آمال

1. در بسیاری از روایات شیعه این مفهوم ارزنده مورد تاکید قرار گرفته که مثل امام در میان امت چونان خانه کعبه است ؛ آن سان که کعبه به سوی مردم نمی آید و این مردم هستند که باید روی به کعبه مقصود نهند . در مورد امام عصر(عج) نیز موضوع عینا به همین گونه است و مردم باید که روی به امام گذارده و به اصطلاح او را اقامه نمایند.این مفهوم زیبا و رسا به بیانات مختلف در روایات ما آمده است؛به عنوان نمونه پیامبر گرامی اسلام (ص) در وصایای خود خطاب به امیرمومنان (ع) می فرمایند: علی جان ! مثل تو در میان امت مثل کعبه است که خداوند آن را برای مردم علم و نشانه قرار داده که همگان از دره های عمیق و نقاط دور دست روی به آن می نهند و کعبه به سوی کسی نمی رود.1
2. اگر براساس این تشبیه پیامبراکرم (ص) این حقیقت را به درستی باور داشته باشیم ،به یقین که در موضوع امامت و ولایت عمل کردی دیگر داریم و به سادگی از کنار آن نمی گذریم تا جایی که روی آوری به سوی این کعبه مقصود را فریضه ای الهی می دانیم و تمامی سعی و تلاش خود را در این زمینه به کار خواهیم گرفت و تلقی ما از این حرکت عبادت و بندگی خدا خواهد بود2. با چنین اندیشه ، سزاوار چنان است که رویکرد شیعه به امام و امامت بار سنگین معرفتی داشته باشد و بداند که این روی آورد دقیقا حرکت در راستای تعالیم دینی است و مبتکر آن هم با الهام الهی ،پیامبر اکرم(ص) می باشند.و باچنین پشتوانه ای شیعه سخن از امام در میان می آورد.و برطبق این تفکر، اساسا امام پیش از آنکه مردم رو به سوی او نهند نیازی نمی بیند که به مردم روی آورد و آنها را به سوی خود فرا بخواند3. و دستوری که پیامبر اکرم (ص) به حضرت امیر (ع) دادند نشان می دهد که چرا حضرت امیر (ع) پس از رحلت حضرتش پافشاری زیادی (جز در حد اتمام حجت ) بر حق مسلم خویش نداشت ،بیانگر واقعیت ضرورت روی آوری مردم به سوی امام نیز می باشدکه خود اصلی انکار ناپذیر در باورهای شیعی در مبحث امامت است.امروز دوران امامت و ولایت مولایمان امام عصر (عج) است.او نیز چون آبای کرامش نیازی به ما ندارد و ضرورتی حضرتش را به روی آوری به سوی ما وادار نمی کند؛ بلکه این ماییم که سر در پیروی او نهاده و روی به کعبه ی مقصود گذاریم و جازمانه حضرتش را اقامه کنیم.
3. به هر حال اینک که نیازمندی ما به حضرتش مسلم شد و وظیفه دار بودن حرکت ما به سوی ایشان به عنوان فریضه ای الهی و خدانهاده دانسته شد، گوشه ای از راز و رمز این همه دعا و درخواست ما از خداوند درباره ی ایشان روشن می شود که گاه از سر درد و دنج بر خداوند عرضه می داریم که: خدایا! مرا بر دینت ثابت قدم بدار وبه طاعت و بندگی ات مرا بدارو قلبم را به ولی امرت متمایل گردان و از آنچه خلقت را بدان می آزمایی به سلامت بدار4

1 . بحارالانوار22. 483

2. بحارالانوار40. 43

3.بحارالانوار40. 78

4. مفاتیح الجنان .دعا در غیبت امام زمان (عج)

سوال:

1.به فرموده پیامبر (ص) مثل امام در میان امت همانند چیست؟

2.طبق سخن پیامبر(ص) روی آوری به سمت این کعبه مقصود چگونه است؟

3. طبق تعالیم اسلامی رویکرد شیعه به امام و امامت دقیقا حرکت در چه راستایی است ومبتکر آن چه کسی است?

4. چرا حضرت علی (ع) پس از رحلت پیامبر (ص) پافشاری زیادی بر حق مسلم خویش نداشت؟